منوی اصلی
آرشيو مطالب
پيوندها
آمار وبلاگ
- افراد آنلاين:
- تعداد بازديدها:
اديتور قالب
Powered By
BLOGFA.COM
طول فيلم خيلى به كيمونو فكر كردم. و هى داشتم فك ميكردم كيمونوى ما ايرانيا چيه؟ هر استانى لباس و آداب و رسوم خودشو داره. ولى لباسى كه نشان ايرانى بودن داشته باشه چيه؟ روسرى؟ چادر؟؟ به نظرم قبل از اين كه اين فيلم رو ببينيم بايد يه ذره بدونيم گيشا چيه. بدونيم كه گيشا روسپى نيست. گيشا... به معنى هنرمند...
"We sell our skills. Not our bodys"
جمله هاى آخر فيلم رو هم خيلى دوست داشتم:
نمی شود به خورشید گفت بیشتر بدرخش
یا به باران کمتر ببار
برای یک مرد،
گیشا نصف یک همسر است.
ما همسران شباهنگامیم!
در عین حال، تجربه ی مهربانی
پس از آن همه نامهربانی
و درک این که دختری کوچک
باشجاعتی که در خود سراغ نداشت...
جواب دعاهای خود را می گیرد
آیا خوشبختی نیست؟
پس نوشت:به نظرم بين خاور دوريا، ژاپنى ها خيلى زيبان.
پس نوشت 2: آمريكايى جماعت تو فيلم ژاپنى هم بايد ذات هوس باز خودشو به نمايش بذاره!! :دى